Αξιοθέατα &
Εκδρομές στα Περίχωρα

Οι Ιστορικοί Θησαυροί

Ένα ταξίδι στην ιστορία

Ανακαλύψτε τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της Μαρώνειας

Τα ερείπια της ακρόπολης και τα ερείπια των ρωμαϊκών πόλεων

Στο 4ο χιλιόμετρο του επαρχιακού δρόμου Μαρώνειας– Αγ. Χαράλαμπου, στα αριστερά δίπλα στον δρόμο, μπορείτε να δείτε μέρος του δυτικού τείχους της αρχαίας πόλης (4ου αιώνα π.Χ.). Ένα τοπογραφικό σχέδιο της περιοχής προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για τις διαστάσεις της πόλης. Στην κορυφή του βουνού Ίσμαρος, που καλείται Άγιος Αθανάσιος (υψόμετρο: 678 μ.) υπάρχουν ερείπια της ακρόπολης και των πύργων της. Ο επισκέπτης χρειάζεται περίπου μία ώρα για να καλύψει την απόσταση, αλλά απαγορεύεται να φτάσει έως το τέρμα στην κορυφή, λόγω της ύπαρξης στρατοπέδου.
Στο 4,7 χιλιόμετρο του ιδίου δρόμου, υπάρχει μια πινακίδα που, μετά από 30 μέτρα, οδηγεί στο εξαιρετικό χρωματιστό μωσαϊκό ενός αρχαίου σπιτιού, που χρονολογείται από τον 3ο αιώνα π.Χ. Στο τέλος αυτού του δρόμου, στα δεξιά, πριν από το λιμάνι του Αγίου Χαράλαμπου, οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως μια μεγαλειώδη είσοδο που χρονολογείται από τη Ρωμαϊκή Εποχή. Αυτή η είσοδος κατασκευάστηκε από μάρμαρο της περιοχής. Είναι πιθανό να ήταν η είσοδος του παζαριού της πόλης και ότι κατασκευάστηκε την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος είχε επισκεφτεί τη Μαρώνεια το 124-125 μ.Χ. Στην ίδια θέση έχουν βρεθεί ερείπια. Σε μια θέση που ονομάζεται Παλαιοχώρα, στην αριστερή πλευρά, οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ένα άλλο πολύχρωμο δάπεδο με εξαιρετική διακόσμηση από μια Βασιλική που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα.
Το λιμάνι της αρχαίας πόλης, τμήματα του οποίου μπορείτε να επισκεφτείτε από διάφορα σημεία, κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. και έπαιζε σπουδαίο ρόλο όσον αφορά την προστασία του εμπορικού και στρατιωτικού του στόλου. Η σύγχρονη αποβάθρα πρέπει να έχει διατηρήσει το σχήμα και τη θέση της παλιάς.

Αρχαίο Αμφιθέατρο

Στο 4,4 χλμ. από την Μαρώνεια, ο δρόμος προς τον Νότο οδηγεί στη Μαρμαρίτσα–Σύναξη. Μετά από 200 μ. μια πινακίδα οδηγεί σε έναν χώρο όπου θα δείτε τα θεμέλια ενός ολόκληρου πήλινου ογκόλιθου, που εκτίθεται αυτή τη στιγμή στο Αρχαιολογικό μουσείο Κομοτηνής.
Στο 4,8ο χλμ. Από την Μαρώνεια μια πινακίδα οδηγεί στο αρχαίο αμφιθέατρο, στη θέση Καμπάνα, από όπου η θέα των ελαιόδεντρων και της θάλασσας είναι πραγματικά συγκλονιστική. Αυτό το θέατρο πρέπει να είναι δημιουργία της Ελληνιστικής Εποχής.
Στα Ρωμαϊκά Χρόνια, αυτή η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για μάχες μεταξύ άγριων ζώων και γι’ αυτό έχουν προστεθεί προστατευτικές μπάρες γύρω από την ορχήστρα. Πρέπει να είχε χωρητικότητα 2500 ατόμων. Ο σωλήνας που περνά μπροστά από την ορχήστρα ήταν μεγάλης σημασίας, επειδή μετέφερε τα νερά του χειμάρρου μακριά από τη σκηνή.

Μαρμαρίτσα

Στο 5,5ο χλμ. από την Μαρώνεια, βλέπουμε τα αρχαία λατομεία. Αυτή είναι η περιοχή που καλείται Μαρμαρίτσα. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει σχισμές, όπου οι λατόμοι συνήθιζαν να εισάγουν τους ξύλινους αψιδόλιθους για να σκάψουν το μάρμαρο. Το τοπίο με τους απότομους γκρι και άσπρους βράχους, απομεινάρια των λατομείων, που φτάνουν έως τη θάλασσα, έχει μια επιβλητική ομορφιά για τον επισκέπτη που προτιμά να κάνει μια εκδρομή με τη βάρκα κατά μήκος της ακτής.On the 5,5th km from Maroneia we see the ancient quarries. This is the region called Marmaritsa. The visitor can also see cuts, where the quarrymen used to place the wooden key-stones in order to dig up the marble. The landscape with the steep grey and white rocks, remainings from the quarries, that reach the sea, has an imposing beauty for the visitor who prefers to take a trip by boat across the shore.

Τα Τείχη του Αγ. Γεωργίου

Στο 7,4ο χλμ. του ιδίου δρόμου, στα αριστερά, στα 500 μ., η παρουσία ενός ξεναγού και ικανοτήτων αναρρίχησης είναι απαραίτητα. Σε αυτό το σημείο, ο πεζοπόρος συναντά μέρος των τειχών του Αγίου Γεωργίου και μια εντυπωσιακή μεγαλιθική είσοδο με μονολιθικές κολόνες πόρτας που διασώζονται μέχρι σήμερα. Οι μεγάλοι βράχοι από γρανίτη που είναι σκόρπιοι στην περίμετρο του βουνού ήταν ένα φυσικό οχυρό για τους κατοίκους. Αυτό το οχυρό συμπλήρωναν οι μεγαλιθικοί τοίχοι. Στην κορυφή του βουνού του Αγίου Γεωργίου με τις απότομες πλαγιές (υψόμετρο 461 μ.), ο πεζοπόρος μπορεί να δει μέρος των τειχών της ισχυρής ακρόπολης, καθώς και τοίχους ενός επιβλητικού κτιρίου, ίσως ενός παλατιού. Τα δείγματα κεραμικών αντικειμένων που παρουσιάζουν σκαλίσματα του 9ου και 8ου αιώνα π.Χ. δείχνουν την παρουσία μιας πόλης που ανήκε στους Κίκονες από την Θράκη. Πιθανολογείται ότι αυτή η πόλη ήταν η Ισμάρα του Ομήρου. Ο πεζοπόρος χρειάζεται περίπου μιάμιση ώρα για να επισκεφτεί όλα αυτά τα μέρη, αλλά το αποτέλεσμα είναι αξιόλογο για αυτούς που αγαπούν το περπάτημα, το σκαρφάλωμα, τη φυσική ομορφιά και την αρχαιολογία.

Μοναστήρι της Σύναξης

Στους νότιους πρόποδες του Αγίου Γεωργίου, δίπλα στη θάλασσα, μπορούμε να δούμε την περιοχή της Σύναξης. Εκεί έχουν βρεθεί τα ερείπια ενός μοναστηριού που χρονολογείται από τον 9ο – 12ο αιώνα. Αυτό το μοναστήρι ιδρύθηκε στην τοποθεσία μιας χριστιανικής Βασιλικής που χρονολογείται από την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Από αυτό το σημείο, μπορείτε να ακολουθήσετε τον δρόμο που οδηγεί στην παραλία Πετρωτών.

Η αρχαία πόλη της Μεσημβρίας

Μετά από εκεί μπορείτε να δείτε τα ερείπια της αρχαίας πόλης Μεσημβρίας-Ζώνης και να περπατήσετε ανάμεσα στα ερείπιά της, όπου μπορείτε να βρείτε παραδείγματα του τρόπου ζωής στην ανεπτυγμένη πόλη του 5ου – 4ου αιώνα π.Χ. Υπάρχει ένα ευρωπαϊκό μονοπάτι που ονομάζεται E6 που περνά μέσα από την Μαρώνεια και φτάνει στο νησί της Σαμοθράκης. Για να επιστρέψετε από την Μαρώνεια στην Ξυλαγανή και την Κομοτηνή, μπορείτε να ακολουθήσετε τον δρόμο που περνά από το χωριό Προσκυνητές.

Η Σπηλιά της Μαρώνειας

Μετά από αυτό το χωριό, στην αριστερή πλευρά του δρόμου, ο επισκέπτης μπορεί να βρει μια σπηλιά με πλούσιες φυσικές ομορφιές. Σταλακτίτες και σταλαγμίτες… Η μελέτη έχει γίνει από την Άννα Πετροχείλου (κάτοψη, μονοπάτια, ονομασία μερών της σπηλιάς). Η έρευνα του αρχαιολόγου Ε. Πένταρου, απέδειξε ότι αυτή η σπηλιά ήταν ένα σπίτι ή τόπος λατρείας που χρονολογείται από την Νεολιθική Περίοδο έως τα χρόνια του Βυζαντίου. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει αυτή τη σπηλιά ως σπίτι του Ορφέα. Η παράδοση αποδίδει αυτή τη σπηλιά στον Κύκλωπα Πολύφημο, τον μονόφθαλμο γίγαντα τον οποίο τύφλωσε ο Οδυσσέας. Ένα μοναδικό είδος νυχτερίδας ζει εκεί. Η σπηλιά δεν είναι ακόμα επισκέψιμη, αλλά είναι βέβαιο ότι θα ανοίξει σύντομα για τους επισκέπτες. Η σπηλιά είναι περίπου 10.000 τ.μ. σε μέγεθος και το μήκος των μονοπατιών της είναι 2000 μ., ενώ η θερμοκρασία είναι 16°C.

Λαογραφικό Μουσείου της Ξυλαγανής

Η Ξυλαγανή, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ροδόπης είναι η έδρα της Μαρώνειας και απέχει 17 χλμ. από την Κομοτηνή. Η περιοχή είναι αγροτική και έχει πλούσια χωράφια. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ξυλαγανής, που ιδρύθηκε το 1981, είναι πολύ δραστήριος και διοργανώνει ελληνικούς χορούς. Επίσης, βοηθά πολύ στη διοργάνωση των παραδοσιακών γιορτών της πόλης. Μία από τις πιο διάσημες γιορτές είναι η γιορτή της «Μπάμπω» στις 8 Ιανουαρίου. Άλλες διάσημες γιορτές είναι τα «Ισφάνια», το φεστιβάλ της Ανάληψης, η γιορτή του «κουρμπανιού» και συνάντηση των κατοίκων της Ξυλαγανής στις 13 – 15 Αυγούστου. Χάρη στα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Ξυλαγανής, υπάρχει ένα εντυπωσιακό Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο εμπλουτίζεται συχνά και μια τοπική εφημερίδα.

Αρχαία Μαρώνεια

Πριν από τους Έλληνες αποίκους, οι κάτοικοι της Ίσμαρου ήταν οι περίφημοι Κίκονες. Κυβερνούσαν σημαντικές πόλεις, όπως η Ξάνθη, η Μαρώνεια και η Ίσμαρος ή Ισμάρα. Η Ίσμαρος ενσωματώνεται με την επιβλητική ακρόπολη του Αγίου Γεωργίου. Εκεί, βρισκόταν το ιερό άλσος του Θεού Απόλλωνα, όπου ζούσε ο ιερέας Μάρωνας. Ο Μάρωνας ήταν γιος του Ευάνθη και ιερέας του Θεού Απόλλωνα. Ο Όμηρος περιγράφει την άφιξη του Οδυσσέα, τη φιλοξενία και τα δώρα που του προσέφερε ο Μάρωνας, καθώς και τη μάχη με τους Κίκονες. Σύμφωνα με τις πηγές, η αρχαία πόλη ιδρύθηκε από τον Μάρωνα.
Η πόλη κτίστηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. στους νοτιότερους πρόποδες της Ίσμαρου από Χιώτες αποίκους. Οι άποικοι πρέπει να εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ειρηνικά, σύμφωνα με την παρουσία του Μάρωνα, που έδωσε το όνομα στην πόλη. Η λατρεία του Θεού Απόλλωνα ήταν η ίδια για τους Κίκονες και την Μαρώνεια και είχαν υιοθετήσει το άλογο ως σύμβολο της Μαρώνειας. Στις αρχές, η οικονομική ανάπτυξη της πόλης βασίστηκε στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλλιεργούνταν κυρίως αμπελώνες, ελαιόδεντρα και καλαμπόκι. Στην Ίσμαρο, υπήρχαν δάση με πλούσια βλάστηση και βοσκοτόπια όπου, σύμφωνα με τον Όμηρο, τρέφονταν τα πρόβατα και βόδια της Ισμάρας.
Τα ασημένια νομίσματα από το 520 π.Χ. έως τα χρόνια του Φιλίππου του 2ου και αργότερα τα χρυσά νομίσματα που χρησιμοποιούνταν στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.Χ. δείχνουν μια αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη. Η Μαρώνεια ήταν μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας και ως αποτέλεσμα είχε την υποχρέωση να καταβάλει φόρους. Στις αρχές, ο φόρος ήταν ένα τάλαντο και 300 δραχμές. Παρ’ όλ’ αυτά, μετά την ίδρυση της Αμφίπολης το 437 π.Χ., ο φόρος αυξήθηκε στα 3 τάλαντα. Τον 4ο αιώνα π.Χ., η Μαρώνεια είχε γαλέρες, στρατό και οικονομική δύναμη.
Το 167 μ.Χ. δημιουργήθηκε μια συμμαχία μεταξύ της Ρώμης και της Μαρώνειας. Το κείμενο και οι νόμοι της διατηρούνται ακόμα σε μια πέτρινη στήλη. Αυτή την περίοδο, κυκλοφόρησαν τέσσερα ασημένια νομίσματα δραχμών. Το γεγονός ότι αυτά τα νομίσματα είχαν τη φιγούρα του Διονύσου σκαλισμένη πάνω τους δείχνει ότι η ειρηνική εποχή έφερε νέα εμπορική και οικονομική ανάπτυξη στην πόλη. Επιγραφές από την Ελληνιστική Περίοδο αναφέρονται στην ύπαρξη ενός Κοινοβουλίου και ενός Δήμου, επομένως το καθεστώς πρέπει να ήταν δημοκρατικό. Από τα νομίσματα, έχουμε πληροφορίες για τα ονόματα πολλών αριστοκρατών που ήταν υπεύθυνοι για το νομισματοκοπείο.
Οι πιο σημαντικές λατρείες ήταν αυτές του Θεού Απόλλωνα και του Θεού Διονύσου. Το κεφάλι του Θεού Διονύσου και το αμπέλι αναπαριστάνονταν στους δύο βασικούς νομισματικούς τύπους της Μαρώνειας. Η λατρεία του ιερέα Μάρωνα ήταν επίσης διαδεδομένη. Άλλοι θεοί που λατρεύονταν ήταν ο Ασκληπιός, ο Ηρακλής, ο Ποσειδώνας, ο Ερμής, η Κυβέλη και κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή οι θεοί της Αιγύπτου. Η πνευματική και καλλιτεχνική ζωή της Μαρώνειας αναπαραστάθηκε από τον Σωτάδη, τον «ποιητή των ιωνικών τραγουδιών», τον αγροτικό συγγραφέα Ηγεσία, το διάσημο βιβλίο του οποίου έφερε τον τίτλο «Περί υδάτων» και τον ζωγράφο Αθηναίο, μαθητή του ζωγράφου Γλαυκίονα.